Już pierwszy wiersz tej Ewangelii, którego każde z określeń winno być starannie rozważone, przedstawia Syna jako wieczną Osobę, Słowo, które było u Boga, a jednocześnie było Bogiem. Tak dalece, jak tylko jesteśmy w stanie sięgnąć naszym umysłem, Ono jest (Psalm 90,2). Jednak to twórcze Słowo, jedyne źródło życia i światła, nie zwróciło się do nas z wysokości niebios. O nie, Ono przyszło na świat (wiersz 9), poddając się ograniczeniom czasu i przestrzeni. Pozostaje to niezgłębioną tajemnicą.

Słowo stało się ciałem (wiersz 14, 1 Tym. 3,16). Nie przyszło Ono na ziemię niczym pospieszny posłaniec, który niezwłocznie powraca do Tego, który je posłał. Ono zamieszkało (przywdziało namiot) pośród nas, nie przestając przy tym ani na chwilę “być na łonie Ojca” (wiersz 18).

Wszystko to, czym jest Bóg w swej naturze: miłością i światłem (łaskawością dla serca i prawdą dla sumienia grzesznika) przybliżyło się ku nam i zajaśniało w tej godnej uwielbienia Osobie. Lecz moralne ciemności człowieka nie przemogły prawdziwego światła (wiersz 5). Świat nie poznał swego Stwórcy. Swoi nie przyjęli swojego Mesjasza (wiersz 11).

A ty, czytelniku? Czy ty Go przyjąłeś? Jeśli tak, to jesteś dzieckiem Bożym (wiersz 12, Gal. 3,26).

–

Rozpowszechnianie
Literatury
Chrześcijańskiej